zaterdag 14 oktober

Dag vrienden. Het was een bewogen week, die begon met een nachtelijke knal en alarm vorig weekend. Gelukkig buiten de base. Woensdag de verschrikkelijke ontdekking van de zelfdoding van een collega. Daar komt natuurlijk heel wat bij kijken. En op de zelfde dag een hinderlaag niet erg ver hier vandaan, waabij een Afghaanse militair om het leven is gekomen. De rust keert een beetje terug nu. Goed geslapen. Morgen weer de kerkdienst. Ik volg de tien woorden. Morgen de vijfde. Welke is dat ook alweer? We wachten de nieuwe eetzaal met spanning af.

Het weer is nog steeds warm overdag: 30+,’s nachts 11 graden.   Hartelijke groet, Mark in TK

DE MISSIE DOORZAGEN!! 29 SEPT.

Gemiddeld zitten we rond de helft van de missie, hoewel er ook stafneuzen zijn die hier een half jaar verblijven. Na een anderhalve week TK ben ik weer aardig thuis. Het is een groot en veelkleurig gebeuren hier. Veel mensen, veel functies. Veel verhalen. De sfeer is over het algemeen toch wel ontspanne, hoewel iedereen die de poort uitgaat superscherp is. Gisteren sprak ik jongens met wie ik in 2004 in Irak zat. Ze zitten nu op Deh Rawood. ‘Toen verslapte je met je scherpte, nu houd je die automatisch vast. Leuk om die gasten weer te zien. Voor Afhaanse collegae van de Afghaanse Guard was er een BBQ van de week. Dus ook wat contact met de mensen van hier. Mooie kleding, in het bijzonder het glinsterhoedje van de mannen. From Afghanistan with love, Mark

vervolg tk na 3 weken Martello

Ik ben blij dat ik nu terug ben op Kamp Holland. Hoewel ik me wel thuis voelde in het maanlandschap. Gewoon slapen tussen de maten. Goede contacten en fijn om de diensten te doen. Daar is ook belangstelling voor. De tweede dienst had als thema ‘The Joshua Tree’ omdat op een van de bergkammen , vanwaar geschoten werd een eenzame boom stond. Er valt natuurlijk veel meer te vertellen. Nu weer TK. Vanmorgen naar het hospitaal om een militair van de base Deh Rawood te bezoeken. Hij is gisteren in zijn benen geraakt. Net een balletje getrapt met jongens van de kazerne in Wezep. Ida,  1 van hen komt uit Raard, waar we samen hebben gezeten eerder dit jaar. Love you folks, Mark

Tarin Kowt, 25 8 06

Dear family and friends. Het weer wordt steeds lekkerder hier. Maxima zo’n 35 gr C. Ik ben hier nu een dag of 4. en ik raak al wat thuis. Het kamp is groot. 1 van de aparte dingen hier is de ‘lichtdiscipline’ Het is vroeg donker en er is  geen verlichting, de maan is ’s avonds afwezig momenteel. Dus als je je lampje vergeten bent bij licht, en je moet b.v van een wachtpost terug aar een ander punt bij donker, dan heb je een lastige wandeling. De hele sfeer is ’s avonds ook gedempt. Om 900 uur denk je :ik moet zeker naar bed. Ik lig nu nog alleen in het kapelletje (1,5 m x 4 m) van mijn voorganger, maar veruis morgen naar de tent van de hulpverleners.

In de staf moet ik een sreuk van de dag oplepelen. Vanmorgen voor het eerst. Zondag de eerste dienst. Ik ga denk ik de tien geboden volgen. Zondag: Enduring freedom.

Gisteren kennis gemaakt met de Afg.Nat.Army om de hoek , ook met de moella. Ik werd ook geintroduceerd als moella, maar ik heb geen baard. Zondagavond naar de dienst van de australische Padre. Goed contact met de compagnieen. Enige zorg: please, geen slachtoffers.

Pax vobiscum, Mark

Tarin Kowt yeah

Tarin Kowt, 22 augustus

 

Vanmorgen vroeg ben ik met een konvooi aangekomen in Kandahar. De rit was een hele ervaring. Bij daglicht hebben we gisteren  door Kandahar gereden. Ik verwachtte iets als een stad, maar het is een super groot dorp. Kraamjes, huisjes, mensen en kids uit alle hoeken en gaten. Geen grote bedrijven, gebouwen en moskees. Wel een  prachtig gezicht. Ongelofelijk. We hebben ruim 9 uur gedaan over 180 km. Met een grote trekker oplegger door onverharde gedeeltes, dat is een heel gestuiter. Indrukwekkend gebeuren. Over TK vertel ik jullie binnenkort meer. Vanmorgen landde een hercules. Wat een stofwolken, geel tegen een blauwe achtergrond. C U babes

 

Hartelijke groeten van Mark

17 augustus

Gisteravond hen ik heerlijk gevolleybald, o.a. met collega Henk en internationaal. Na douchen kwam ik bij de maaltijd aan tafel bij een Roemeen. Hij nam me mee naar zijn echte orthodoxe kerkje. Prachtig. Wel apart in zo’n omgeving.

Vanmorgen start de dag lekker fris. Ida, mijn mail aan jou en Willem kreeg ik maar niet weg, W. plezier op Flevo, Oepke, bedankt voor reactie en ik be benieuwd naar jullie huis

Zaterdag 19-8-06

Morgen doe ik hier de kerkdienst in de Fraise Chapel. Dat had ik een maand geleden niet verwacht. Mijn gitaar is uit de massa spullen tevoorschijn gekomen: kapot. Hij heeft de hitte niet doorstaan. Er is al weer een nieuwe gekocht in Den Haag.

Vandaag was het weer dik vijfdertig graden na een paar iets koelere dagen.

Afgaanse vrachtwagens noemt men Jingle Trucks. Ze zijn  feestelijk gekleurd en voorzien van jingles: tingelingkettinkjes rondom voor een vrolijk geluid.

Bye, Mark

Two weeks gone

Het is nu twee weken geleden , dat we afscheid moesten nemen.Een dag vliegt voorbij, maar voor het gevoel ben je al veel langer weg. Gisteren weinig spectaculairs, maar toch wel weer kennismaking met een aantal nieuwe mensen. Stel je voor: tot dan toe heeft oemand alleen nog maar strak naar je gekeken, nu is -ie ineens open. Dat gebeurt meestal onverwacht. De laatste Compagnie voor TK zit nu in zijn geheel hier, dus de slaaptent ligt weer vol. Het ruikt wat minder fris.

Het contact met de buitenlandse chaplains is ook leuk. Het werk is toch overal ongeveer hetzelfde. De amerikanen hebben een heel andere structuur. De dominee krijgt zijn opdrachten van de commandant van de eenheid. Ik sprak met collega Rik K. uit Alaska. Gave kerel.

Voor de beeldvorming nog: We zitten op een airbase, dus er is nogal wat beweging van af en toe een burgertoestel, maar vooral veel militaire fixed wings en helikopters.

Ik groet jullie weer. In TK zal het mailen wat moeileijker worden, het schijnt 4 x zo traag te zijn.

Sjaloom en Salaam